Een bos hout in het zwembad

Een bos hout in het zwembad

Vorige keer schreef ik hoe het zwembad in het Zijdelmeer vroeger tot stand is gekomen. Als vervolg hierop het volgende. Toen sommige van de oprichters uit het bestuur waren verdwenen, werd Jan Duiker bestuurslid van het zwembad. Jan was een echte zwemliefhebber die zich op allerlei fronten verdienstelijk heeft gemaakt voor het Uithoornse gemeenschapsleven. Hij richtte de toenmalige Uithoornse Reddingsbrigade (Vrijwillige Uithoornsche Reddingsbrigade, opgericht 4 mei 1933) op, omdat hij het belangrijk vond dat er in ons waterrijke dorp mensen waren die iemand zo nodig van de verdrinkingsdood konden redden. Als rasechte socialist was hij een voorvechter van de Openbare School, vandaar dat de kleuterschool in de Admiraal de Ruyterlaan naar hem werd genoemd. Zoals ik vorige keer schreef, was het gemengd zwemmen verboden. Dat was Jan Duiker een doorn in het oog! Toen hij wethouder werd (misschien één van de besten die Uithoorn ooit heeft gehad) spande hij zich in om dit verbod ongedaan te maken. Maar helaas, telkens moest hij bakzeil halen. Als Jan het voorstel tot opheffing van het verbod tot gemengd zwemmen in de Raad bracht, werd het steeds weggestemd. Het hypocriete van de zaak was, dat dezelfde heren die zo tegen gemengd zwemmen waren, bij mooi weer met vrouw en kinderen in de auto naar het Zandvoortse strand gingen. Om daar gemengd pootje te baden, neem ik aan. Er kwam één uitzondering op het gemengd zwemverbod. Zondags van twaalf tot twee uur mocht er gemengd gezwommen worden. Die regeling was speciaal met het oog op de Amsterdammers getroffen, die 's morgens vroeg met de trein uit de hoofdstad kwamen om in het Zijdelmeer te gaan vissen. Op het heetst van de dag wilden deze dagjesmensen graag een duik in het zwembad nemen. Mijn vrienden en ik waren er dan als de kippen bij, want je kon nog weleens lachen met die Mokummers. Op een zondag lag zo'n dikke moe uit de Jordaan lekker op haar rug in het zwembad te drijven, met -om met Wim Sonneveld te spreken- een flinke bos hout voor de deur. Wij waren met een bal aan het spelen en één van ons gooide verkeerd. Zo kwam de bal per abuis op de heuveltjes van de drijvende mevrouw terecht. Zij en haar familie dachten dat de gooier dit met opzet gedaan had. Wij kregen dus het hele vocabulaire van Jordaanse scheldwoorden over ons uitgestort, zowel uit het water als van de kant. Hoe onplezierig de mislukte worp voor die mevrouw geweest mag zijn, wij konden onze lach niet bedwingen. Om een pak slaag te ontlopen, hebben wij ons maar gauw aangekleed en zijn wij gaan zwemmen bij de Geniesluis tegenover het Fort a/d Drecht.

Verhaal van Freek Berkemeijer